Marian Kołodziejczyk - życie i twórczość

Teatr Narodowy w Warszawie, 1839 r. Domena publiczna. W pierwszej połowie XIX wieku w Warszawie wzniesiono gmach Teatru Wielkiego, monumentalny symbol życia teatralnego i muzycznego stolicy, a zarazem jeden z najważniejszych znaków jej kultury. Kamień węgielny pod jego budowę położono w 1825 roku, w sześćdziesiątą rocznicę powstania Teatru Narodowego, co tym samym było symbolicznym gestem kontynuacji jego tradycji. Ponad sto lat później z tej budowli pozostały jedynie ruiny, podobnie jak z niemal całej Warszawy, zniszczonej w czasie II wojny światowej. Odbudowa miasta była wielkim przedsięwzięciem urbanistycznym, wysiłkiem niejako całego narodu oraz próbą przywrócenia tożsamości i kultury poprzez odbudowę wielu miejsc i instytucji.

Na wiosnę 1964 r., w kwietniu i maju odbyła się Wystawa Wiosenna „Człowiek i pejzaż”, jako kolejna z cyklicznych wystaw tarnowskiego oddziału ZPAP. Ekspozycja odbywała się w salach wystawowych BWA w Tarnowie przy ulicy Wałowej 10, funkcjonujących w tej lokalizacji od 1962 roku.

Rok 1960 był dla Mariana Kołodziejczyka momentem przełomowym — to właśnie wtedy po raz pierwszy zaprezentował swoje prace w środowisku tarnowskich plastyków, rozpoczynając trwającą przez kolejne lata działalność artystyczną w Tarnowie. W tym roku jego prace, przede wszystkim w zakresie grafiki artystycznej, zostały pokazane na dwóch wystawach w Tarnowie oraz jednej w Veszprém na Węgrzech.

„Salon Noworoczny 1993/1994” był nie tylko kolejną zbiorową wystawą tarnowskich artystów, ale momentem przełomowym dla lokalnego środowiska plastycznego. W czasie instytucjonalnego kryzysu i artystycznego zastoju stał się impulsem do jego odnowy, integrując twórców różnych pokoleń i przywracając sens wspólnym prezentacjom. W tym kontekście warto przyjrzeć się tej wystawie i jej kontekstowi, udziałowi Mariana Kołodziejczyka oraz recepcji jego twórczości na tle przemian zachodzących w Tarnowie na początku lat 90. XX wieku.