Marian Kołodziejczyk - życie i twórczość

Jakie jest ostatnie dzieło artysty? Czy to obraz, nad którym pracował do końca? A może szkic, który pozostał niedokończony? Wchodząc do opuszczonej pracowni malarza, można odnieść inne wrażenie.

Na wiosnę 1964 r., w kwietniu i maju odbyła się Wystawa Wiosenna „Człowiek i pejzaż”, jako kolejna z cyklicznych wystaw tarnowskiego oddziału ZPAP. Ekspozycja odbywała się w salach wystawowych BWA w Tarnowie przy ulicy Wałowej 10, funkcjonujących w tej lokalizacji od 1962 roku.

Lata sześćdziesiąte XX wieku były w Tarnowie okresem szczególnego ożywienia artystycznego. Po politycznym przełomie połowy lat pięćdziesiątych lokalne środowisko plastyków weszło w fazę intensywnego rozwoju, eksperymentów i poszukiwań formalnych.

Rok 1960 był dla Mariana Kołodziejczyka momentem przełomowym — to właśnie wtedy po raz pierwszy zaprezentował swoje prace w środowisku tarnowskich plastyków, rozpoczynając trwającą przez kolejne lata działalność artystyczną w Tarnowie. W tym roku jego prace, przede wszystkim w zakresie grafiki artystycznej, zostały pokazane na dwóch wystawach w Tarnowie oraz jednej w Veszprém na Węgrzech.

„Salon Noworoczny 1993/1994” był nie tylko kolejną zbiorową wystawą tarnowskich artystów, ale momentem przełomowym dla lokalnego środowiska plastycznego. W czasie instytucjonalnego kryzysu i artystycznego zastoju stał się impulsem do jego odnowy, integrując twórców różnych pokoleń i przywracając sens wspólnym prezentacjom. W tym kontekście warto przyjrzeć się tej wystawie i jej kontekstowi, udziałowi Mariana Kołodziejczyka oraz recepcji jego twórczości na tle przemian zachodzących w Tarnowie na początku lat 90. XX wieku.